Método experimental de da Vinci. O cabalo de Francesco Sforza

 Nin sequera o grande artista e enxeñeiro Leonardo pode con todo, fracasos coma os do seu prototipo de carro de guerra, demasiado pesado para poder funcionar, ou as súas máquinas voadoras son paradigmas coñecidos por todos, probablemente superables se o noso maior enxeñeiro contase polo menos con materiais mais resistentes e fontes de enerxia fiables. Pero deixando a un lado os proxectos de enxeñería que sería necesario recoñecer noutra parte hai na historia vital de Leonardo un grande fracaso na arte, a estatua equestre que proxectaba para conmemorar a figura de Franceso Sforza por mandato do seu fillo Ludovico el Moro.

Tratabase do proxecto dunha obra en bronce da que se tiña feito o modelo en xeso, ata que a destrucció deste por parte dos franceses deoixounos só un par de bocetos que non é seguro que pertenceran a este proxecto.

O que é seguro é que non se trataba dunha obra que seguira a tradición imposta polos escultores anteriores, as proporcións coidadosamente estudadas por Leonardo e o seu intento por facer parecer natura ó cabalo, por otorgarlle unha movilidade que parecía negada ata o de agora faríalle pensar noutras formas de representalo. O que xeraba problemas de carácter técnico, no papel non aparecen as forzas que van querer derrubar un cabalo fundido en bronce. Pasaráse anos reflexionando ata que o bronce precisouse para guerrear e quedou sen materia prima, volvía entón á pintura.

Parece que a maioría dos problemas ós que se enfrontou Leonardo, coma o do cabalo, poderíanse solucionar cuns coñecementos de física que aínda estaban por atoparse e probarse. Pero despois penso na arquitectura de Calatrava e pregúntome se intentaría forzar ó límite os coñecementos como para que a escultura que puidera facer con estes coñecementos colapsase.
Bibliografía:

• Ruiz-Domènec, José Enrique, Leonardo da Vinci o el misterio de la belleza, Barcelona, Ediciones Península, 2005.